ผมค้นพบความลับของจักรวาล

เราจะมองเห็นแต่สิ่งที่ชีวิตของเรา ควรมองเห็น แต่เราจะเอามันมาใช้ประโยชน์ได้แบบไหน อย่างไร ก็ขึ้นอยู่กับชีวิตของเรา ผลที่ตามมา เราต้องรับไว้เอง

ผมได้แนวคิดนี้มาจากการนอนคิด นั่งคิด ฝัน เพ้อเจ้อ อยู่หลายวัน ก่น บ่น ด่า กับชีวิตของตัวเองว่า ทำไมเราไม่เหมือนคนนั้น ทำไมโอกาสของเราไม่เหมือนกับคนนี้ โวยวายกับโชคชะตาของชีวิต ถึงขนาดโบ้ยความผิดให้กับจักรวาล ว่าทำให้กรูนี่เกิดมาทำไม แล้วทำไมต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้

สุดท้ายถึงตรัสรู้ได้ว่า ธรรมชาติ มันอาจจะส่ง สิ่งจำเป็นกับชีวิตของเรา มาให้ ไม่ว่าจะดีหรือร้าย มันก็คือสิ่งจำเป็น สำหรับเรา คนเดียว เพื่อให้เราเอามาใช้ ให้เกิดประโยชน์ได้สูงสุด หรือรีดให้มันได้ประโยชน์ที่สุด สำหรับชีวิตของเรา (อาจรวมถึงคนข้างตัวเล็กน้อยด้วย)

ผมเคยคิดว่า ทำไมคนนั้นถึงคิดแบบนั้นได้ ทำไมคนนี้โชคดีจัง ทำไมเขาถึงเจอแบบนั้น หรือทำไมไอ้คนนั้นมันถึงได้แบบนั้น แต่ทำไมเราไม่ได้ หรือไม่เคยได้เลย

ตอนแรกผมเข้าใจว่า อะไรที่เป็นของเรา มันย่อมเป็นของเราในซักวัน แต่หลังจากผ่านพ้นชีวิตไปกว่า 10 ปี ผมก็เปลี่ยนความเชื่อนี้ เพราะหากอยู่เฉยๆ ไป 10 ปี รับรอง มรึงคือไอ้โง่ และผมคือไอ้โง่นั้นมาแล้ว รออะไรที่เป็นของเรา รอแล้วรอเล่า เชื่อเหอะ มันไม่เป็นของเราแน่ ถ้าเราไม่ทำอะไรซักอย่าง

ตอนที่สอง ผมเข้าใจว่า เราคือปลาในบ่อ และรางวัลคืออาหารปลา คนให้อาหาร เขาอาจให้ในจุดเดิมๆ เราแค่ทำตัวซ้ำๆ วนลูปซ้ำๆ เราอาจจะเจออะไรดีๆ เหมือนคนอื่น แต่หลังจากผ่านไป 10 ปี ผมก็เปลี่ยนความคิดนี้ เพราะผมรู้แล้วว่า คนให้อาหาร เขาสามารถย้ายที่ หรือสุ่ม ที่จะโปรยอาหารลงบ่อ ในจุดไหนก็ได้ ดังนั้น เราไม่ควรอยู่เฉยๆ ตัดวงจรวนลูปซ้ำๆ พวกนั้นออก แล้วไปในที่ๆ น่าจะมีโอกาส มากกว่ารอในจุดเดิม ๆ

ตอนที่สาม มีโอกาสต้องคว้าไว้ก่อน เพราะหากมันผ่านไปแล้ว ไม่แน่ว่าโอกาสมันจะมาซ้ำอีกไหม ผมคว้าทุกโอกาส ที่คิดว่าดี ที่ผ่านมาหา สุดท้าย โอกาสพวกนั้น มันแค่ชิ้นส่วนกากๆ ที่เขาโยนทิ้ง ไม่เคยได้โอกาสดีที่สุด เพราะขนาดโอกาส ที่คิดว่าดีที่สุดในชีวิต เทียบได้กับเศษเหลือๆ ของคนอื่น

คนที่ใช่ ทำอะไรก็ดีไปหมด ส่วนคนที่ไม่ใช่ แค่หายใจก็ผิด ….. สุดติ่ง ดิ่งแทบดับ จนต้องหันเข้าหาศาสนา มาช่วยจิตใจไม่ให้ดิ่งลงไปมากกว่านี้

สงสัยอย่างเดียวว่า ทำไม พุทธเจ้า ตรัสรู้ได้ไง แล้วทำไม รู้เยอะระดับจักรวาลขนาดนั้น แต่ดันเลือกเอามาสอนคนแค่วิชา นิพพาน โมโห โกรธา ถึงขนาดตัดพ้อท่านว่าไม่แฟร์ รู้เยอะขนาดนี้แต่ดันไม่บอกอะไร พอค้นไปค้นมา ถึงต้องก้มกราบขอขมา..

ก่อนนี้ผมอิจฉาคนอื่น อิจฉาซักเกอร์เบิร์ก ที่เขาคิดได้ยังไงเรื่อง facebook แล้วดันเจือกแบนกรูอีก (ดูที่ facebook มันแบนผม) อิจฉาเนเน่ รอยัล ที่มีความสามารถสูง พยายามไม่กี่ปีก็ถึงขั้นอัจฉริยะ (ผมเลยแต่ง เพลงร็อคแก้เซ็ง มา 3 เพลง) อิจฉาคนที่เขามอง และหาโอกาสได้ ในขณะที่เรายังเห็นแค่แค่ฝุ่นควัน ฯลฯ

ครับ ผมขอให้ทุกท่านอภัยในความโบ๋ โง่เขลา ของปัญญาตัวเอง

ตอนนี้รู้แล้ว

ตอนนี้ หากผมคิดอิจฉาไปก็เปล่าประโยชน์ เลิกอิจฉา หันมายืนดู และยิ้มให้กับพรของพวกเขา อย่างเข้าใจ แล้วก็ใช้ชีวิตของเรา ให้ดี ก็พอ

“ทำไมเขามองเห็น แต่เรามองไม่เห็น?”
“ทำไมเขาคิดได้ แต่เราคิดไม่ได้?”
“ทำไมเขาเกิดมาได้พรแบบนั้น?”

ความลับของจักรวาล ที่เกี่ยวกับสมองของเรา

ตรัสรู้ = ความสามารถของระบบประสาทในการ reconstruct โครงสร้างของ Big Data (k) จนเห็นกฎหรือความสัมพันธ์ที่ซ่อนอยู่
ธรรมชาติของจักรวาลคือ การให้สมองเรา มองเห็นและรับรู้ ถึงสิ่งที่ชีวิตของเรา ควรมองเห็น แน่นอนว่า สิ่งที่เราไม่รู้ ไม่ใช่ไม่ดี แต่มันไม่เกี่ยวกับชีวิตเราในระดับปัจจุบันนั้น เราถึงยังไม่รู้และไม่เห็น

คลัง k มันมีอยู่ในธรรมชาติ ในจักรวาลนี้อยู่แล้ว มันไม่ได้หายไปไหน เหมือนกับสำนวนที่ว่า เงินมีอยู่ในอากาสนั่นแหละ เรามีความสามารถแค่ไหน ที่จะหยิบ k มาใช้ ตามกฏ ทุกสิ่งอย่างจะไม่หายไปไหน มันแค่เปลี่ยนรูปแบบ

สมองเป็นเครื่องมือที่ธรรมชาติใช้ค้นหาและประกอบรูปแบบที่เป็นไปได้ของจักรวาล นำมาวิเคราะห์ และปรับเปลี่ยนให้เป็นรูปแบบของตัวเอง เพื่อใช้กับตัวเอง (หรือคนรอบข้าง)

เพราะ…เขามองเห็น ในสิ่งที่เขาควรมองเห็น ส่วนผม มองเห็นในสิ่งที่ผมควรมองเห็น ธรรมชาติเป็นแบบนั้น น่าจะเป็นแบบนั้น ความรู้ทั้งหมดในจักรวาลนี้ มันไม่ได้หายไปไหน ในระดับช่วงชีวิตนี้ ผมอาจยังหามันไม่เจอ มองไม่เห็น แต่ใช่ว่ามันจะเป็นแบบนี้ไปตลอด เพราะแค่มันเปลี่ยนรูปแบบ ผมแค่ต้อง จัดการค้นหาในสิ่งที่ผมเห็น แล้วเอามาใช้ประโยชน์

เป้าหมายของชีวิตเราไม่จำเป็นต้อง “มองเห็นสิ่งเดียวกับคนที่เก่งที่สุดในโลก” แต่ “มองเห็นสิ่งที่ชีวิตของเราควรมองเห็น แล้วใช้สิ่งนั้นให้ดีที่สุด”

ทำไมเขามี แต่เราไม่มี เปลี่ยนไปเป็น เขามีของเขา เรามีของเรา แล้วเราจะใช้ของเราอย่างไรให้ดีที่สุด

ใช้ชีวิตให้ใกล้เคียง 0 เคลวิน เพื่อหวังว่าซักวัน จิตวิญญาณจะเข้าสู่โหมด 0 เคลวินด้วย

คุณก็รีวิวบทความเราได้ แค่แชร์ แนะนำ หรือบอกต่อให้กับเพื่อนคุณ 💚